Apa yang dikira, dan apa yang tidak
Pengiraan ini memecah teks mengikut ruang kosong. Bagi bahasa Melayu itu memadai, dan satu perkara yang sering dirisaukan orang sebenarnya sudah betul: kata ganda dikira satu. «Buku-buku» dan «kanak-kanak» ditulis dengan sempang tanpa ruang, jadi ia satu token — yang memang betul, kerana ia satu perkataan.
Apa yang tidak dikira ialah usaha. Teks teknikal penuh istilah dibaca lebih perlahan daripada cerita pada bilangan perkataan yang sama, dan tiada kalkulator boleh mengesan perbezaan itu daripada kiraan perkataan sahaja.
Untuk ucapan dan pembentangan, angka membaca kuat lebih berguna
Angka membaca kuat lebih sesuai untuk ucapan berbanding bacaan, kerana teks ucapan memang ditulis untuk disebut. Pada 140 perkataan seminit: pembentangan tiga minit memerlukan kira-kira 420 perkataan, dan ucapan sepuluh minit kira-kira 1,400 perkataan.
Dua pelarasan praktikal. Pertama, penyampaian sebenar lebih laju daripada latihan bagi kebanyakan orang, jadi lebih baik menulis sedikit pendek. Kedua, hentian tidak dikira — menukar slaid, menunggu tepukan, meneguk air. Tinggalkan margin kira-kira sepuluh peratus.
Ukuran yang berguna
Rencana berita lazimnya 300 hingga 500 perkataan, iaitu satu hingga dua minit membaca senyap. Rencana blog yang panjang 1,200 hingga 2,000 perkataan, iaitu lima hingga lapan minit. Satu bab buku kira-kira 5,000 perkataan, iaitu lebih kurang 20 minit. Jadual di atas disusun mengikut saiz lazim ini.
Soalan lazim
Berapa lama 1,000 perkataan?
≈ 4 minit 10 saat senyap, 7 minit 9 saat kalau dibaca kuat.
Kata ganda?
Dikira satu perkataan — ditulis bersempang tanpa ruang.
Kenapa sama dengan Inggeris?
Bilangan perkataan teks yang sama tidak jauh berbeza; imbuhan dan kata sendi saling membatalkan.
Boleh dipercayai?
Angka Inggeris; tiada kajian Melayu setara — ukur sendiri kalau perlu tepat.
Cara ukur sendiri?
Ukur masa 500 perkataan, darab dua, masukkan.