คำนวณเรซิ่นอีพ็อกซี่

การคำนวณคือพื้นที่ × ความหนา เท่านั้น

เอาพื้นที่ผิวคูณความหนาของชั้น จบ สิ่งที่ทำให้คนพลาดไม่ใช่สูตรแต่เป็นหน่วย: ถ้าวัดเป็นเซนติเมตร ผลลัพธ์เป็นมิลลิลิตรอยู่แล้วโดยไม่ต้องแปลง เพราะ 1 ลูกบาศก์เซนติเมตรคือ 1 มิลลิลิตร ต่อเมื่อวัดเป็นนิ้วเท่านั้นที่ต้องคูณ

ส่วน A กับส่วน B: ตวงให้จริงจัง

ชุดอีพ็อกซี่แข็งตัวด้วยปฏิกิริยาเคมีที่มีสัดส่วนตายตัว และ «ประมาณครึ่งหนึ่ง» ไม่ใช่การตวง ส่วนผสมที่เพี้ยนไม่ได้แข็งตัวครึ่งเดียว — แต่แข็งตัวผิด: เหนียวติดมือตลอดไป หรือแข็งแต่เปราะและเหลือง ใช้ถ้วยตวงมีขีดแทนการกะด้วยตา และขูดข้างถ้วยกับก้นถ้วยด้วยตอนคน

ร้อนกับชื้นมาพร้อมกัน และแก้ได้ด้วยอย่างเดียว

เมืองร้อนชื้นทำให้เรซิ่นเจอปัญหาสองอย่างพร้อมกัน ซึ่งคู่มือที่เขียนไว้สำหรับห้อง 20 องศาไม่ได้เตือน

• ความร้อนทำให้เวลาทำงานสั้นลง ที่ 32–34 องศา ส่วนผสมที่ฉลากบอกว่าใช้ได้ 40 นาที อาจเริ่มข้นภายใน 20 นาที และยิ่งผสมทีละมาก ความร้อนจากปฏิกิริยาก็ยิ่งเร่งตัวเอง
• ความชื้นทำให้ผิวขุ่นเป็นคราบ ที่ความชื้น 70–90% ผิวเรซิ่นที่กำลังแข็งตัวทำปฏิกิริยากับไอน้ำ เกิดฝ้ามันที่เรียกว่า amine blush นี่ไม่ใช่เรซิ่นเสีย — ล้างด้วยน้ำสบู่อุ่นก่อนเทชั้นถัดไปแล้วขัด

ข้อดีคือทั้งสองอย่างแก้ด้วยวิธีเดียวกัน: เทในห้องแอร์ แอร์ลดทั้งอุณหภูมิและความชื้นพร้อมกัน ซึ่งยืดเวลาทำงานและตัดปัญหาฝ้าไปในคราวเดียว ถ้าไม่มีแอร์ ให้ผสมทีละน้อย ทำตอนเช้าตรู่แทนกลางวัน และหาอะไรครอบงานไว้ระหว่างแข็งตัวเพื่อกันฝุ่นกับแมลง — ซึ่งบ้านเราก็มีมากกว่าที่คู่มือฝรั่งจะนึกถึง

ทำไมเผื่อ 10% ถึงไม่ใช่ของฟุ่มเฟือย

ถ้วยผสมค้างไว้ไม่กี่เปอร์เซ็นต์ ไม้ที่มีรูพรุนดูดชั้นรองพื้นเข้าไป และขอบของท็อปก็ต้องการมากกว่าที่พื้นผิวเรียบ ๆ ทำให้คาดไว้เสมอ สิบเปอร์เซ็นต์นั้นคือความต่างระหว่างเทจบกับหยุดกลางคัน — และเรซิ่นที่ผสมแล้วไม่รอให้คุณกลับจากร้าน

คำถามที่พบบ่อย

ท็อปโต๊ะใช้เท่าไร

60×120 ซม. ที่ 0.3 ซม. ≈ 2,160 มล. ผสมแล้ว เผื่ออีก 10%

สูตร

พื้นที่ × ความหนา; ลบ.ซม. = มล. และลบ.นิ้ว × 0.554 = fl oz

หนึ่งลิตรคลุมเท่าไร

ราว 0.33 ตร.ม. ที่ชั้นหนา 0.3 ซม.

1:1 หรือ 2:1

ครึ่งต่อครึ่ง หรือสองในสาม/หนึ่งในสาม โดยปริมาตร

อากาศร้อนชื้นทำอย่างไร

เทในห้องแอร์ — ลดทั้งอุณหภูมิและความชื้นในคราวเดียว